Met ons team trokken we dit jaar op teambuilding naar Puy du Fou, en eerlijk? Ik wist niet wat me te wachten stond. Matthias en Davy waren er al eens geweest en Rani keert er zelfs jaarlijks terug voor famtrips, dus de verwachtingen lagen hoog. Maar wat ik daar heb beleefd… dat had ik écht nog nooit gezien. Het werd geen geslaagde trip, het werd een pure wauw-ervaring van begin tot einde.

We vertrokken vroeg vanuit Berlare voor een lange rit richting Frankrijk. Om de reis wat te breken, hielden we halt in Normandië. We overnachtten in een charmant hotel en trokken daarna naar Omaha Beach. Daar werd het even stil. Je voelt er de geschiedenis bijna tastbaar aanwezig: de uitgestrekte kustlijn, de rust die er nu heerst in contrast met wat zich daar tijdens D-Day heeft afgespeeld… Het was indrukwekkend en gaf onze trip meteen een bijzondere start. ’s Avonds sloten we af met een heerlijke plateau fruits de mer, beter kon niet.

De volgende dag maakten we nog een stop bij Mont-Saint-Michel. Dat rotsachtig getijdeneiland met een middeleeuwse abdij bekroont het granieten massief van de Mont-Saint-Michel dat oprijst uit het water …

In de namiddag kwamen we aan in Puy du Fou, waar we verbleven in het thematische hotel Le Camp du Drap d’Or. Vanaf dat moment zat je volledig in een andere wereld. Elk detail klopte, alles ademde geschiedenis, maar dan op een manier die je nog nooit hebt ervaren.

En dan… de shows. Onze eerste was Le Bal des Oiseaux Fantômes. Honderden roofvogels die vlak over je hoofd scheren, zo dichtbij dat je de wind van hun vleugels voelt. Kippenvel van begin tot einde. En ik dacht toen al: “Als dit de eerste show is… wat moet er nog komen?” Daarna doken we een totaal andere wereld in met Le Mystère de La Pérouse. Deze interactieve voorstelling plaatst je letterlijk aan boord van een schip van de beroemde ontdekkingsreiziger. De vloer beweegt, de decors kantelen, je voelt de storm. Het is alsof je zelf midden op zee zit. Echt indrukwekkend hoe ze je volledig onderdompelen in het verhaal.

With L’Épée du Roi Arthur kwamen we terecht in een mythisch universum vol ridders en legendes. Speciale effecten, water, vuur, opkomende decors. Het is groots, meeslepend en visueel overdonderend. ’s Avonds gingen we eten bij Le Café de la Madelon, en ook dat was allesbehalve een gewoon diner. Terwijl we aten, zaten we midden in een bruiloftsfeest dat compleet uit de hand loopt. Dansers, acteurs, muziek, het voelde alsof we zelf deel uitmaakten van het verhaal. Uit eten gaan was nog nooit zo entertainend.

Maar het absolute hoogtepunt van de eerste dag? Zonder twijfel Les Noces de Feu, een spektakel dat zich afspeelde op een meer. Zodra de zon ondergaat en het meer tot leven komt met muziek, water, vuur en licht, word je meegezogen in een droom. Dansers die uit het water verschijnen, decors die lijken te zweven, ik zat daar echt met open mond te kijken. Het ene kippenvelmoment volgde het andere op.

Dag twee begonnen we met Le Mime et l’Étoile, en ik snap volledig waarom deze show internationaal bekroond werd. Het is alsof je naar een film kijkt die live voor je ogen wordt opgenomen. Decors die bewegen als een camerashot, acteurs die perfect synchroon spelen, technisch ongezien. Maar tegelijk is het ook een heel ontroerend liefdesverhaal dat je echt raakt.

Daarna volgde Mousquetaire de Richelieu, een spectaculaire mix van zwaardgevechten, flamencodans en indrukwekkende paardenshows. Wat deze show uniek maakt, is het waterdecor: op een bepaald moment verandert het podium in een ondiep meer waarin dansers en paarden zich voortbewegen. Hoe ze dat technisch doen? Geen idee. Maar het ziet er fantastisch uit.

With Le Dernier Panache werd het emotioneler. Een meeslepend verhaal, gebracht in een ronddraaiend theater dat je volledig onderdompelt. Technologisch waanzinnig, maar vooral ook oprecht aangrijpend.

Mijn absolute favoriet, Les Vikings. Net wanneer je denkt dat je alles al gezien hebt, verschijnen er plots gigantische Vikingschepen uit het water, compleet met vuur en explosies. De stunts, de gevechten, de dieren. Alles is zó groots opgezet dat je niet weet waar eerst te kijken. Dit was echt een ander niveau.

Ook Le Signe du Triomphe stelde niet teleur. In een gigantische Romeinse arena beleef je gladiatorengevechten, wagenrennen en spektakel met wilde dieren. Het publiek wordt volledig meegezogen in de sfeer. Le Secret de la Lance was opnieuw zo’n show waarbij je niet begrijpt hoe ze het technisch voor elkaar krijgen. Bewegende kastelen, gigantische decors… het blijft verbazen.

Wat me tijdens al die shows vooral opviel: je hebt nergens het gevoel dat je “gewoon” naar een voorstelling kijkt. Je zit er middenin. Alles klopt, van muziek tot decor, van kostuums tot special effects.

Omdat we er geen genoeg van kregen, gingen we ’s avonds gewoon opnieuw naar Les Noces de Feu. En zelfs de tweede keer was het opnieuw puur genieten. Je weet wat er komt, maar toch blijft het even magisch.

Wat ook handig is: met de Pass Émotion krijg je toegang tot de beste plaatsen zonder lange wachttijden, absoluut een aanrader. En hoewel mijn Frans niet perfect is, kon ik toch alles goed volgen. Via de app kan je live vertalingen krijgen, maar eerlijk? Dat heb je nauwelijks nodig. Alles is zo visueel en meeslepend dat je het verhaal vanzelf begrijpt.

Toen we uiteindelijk terug naar huis reden, voelde het bijna onwerkelijk. Alsof we even in een andere wereld hadden geleefd. En wanneer je nadien je verhaal doet met fonkelende ogen en niet weet waar eerst te beginnen… dan weet je dat het speciaal was.

Ik kan het moeilijk in één zin samenvatten, maar als ik het toch moet proberen:
Puy du Fou is zeker geen gewoon themapark. Het is een ervaring die je moet voelen, die je moet beleven.

En ik? Ik ga terug. Zonder twijfel.

©️Fleur Vanmunster